Σύμφωνα με τις ισχύουσες μέχρι τινός απόψεις της νομικής Υδρολογίας ενός κλάδου της επιστήμης της διαχείρισης των υδάτων η οποία ασχολείται με τις μεθόδους απονομής, χρήσης και διατήρησης δικαιωμάτων νερού από επιφανειακές πηγές τα δικαιώματα χρήσης νερού για μεν τα επιφανειακώς ρέοντα ρεύματα ύδατος αποδίδονται κατά προτεραιότητα στο παρόχθιο ιδιόκτητη της εδαφικής έκτασης ( riparian right ) δια δε το υπό μορφή υδροφόρου κοιτάσματος εν υπογείω κατάσταση ρέον ύδωρ στον ιδιοκτήτη του εδάφους το οποίο υπέρκειται της θέσης του υδροφόρου κοιτάσματος.
Για την δεύτερη περίπτωση των υπογείως ρεόντων υδάτων άτινα διασταυρώνουν με ισχυρές ροές τα όρια των επιφανειακών ιδιοκτησιών έχουν αναπτυχθεί και άλλα δόγματα πλήν εκείνου του ιδιοκτήτη του υπερκειμένου εδάφους ένα εκ των οποίων γνωστό ως κανόνας της εύλογου χρήσης ορίζει ότι ο ιδιοκτήτης του υπερκείμενου εδάφους αποκτά δικαιώματα επαρκή για τις υδρευτικές ανάγκες του. Ενας αριθμός άλλων παρόμοιων δογμάτων εφαρμόσθηκαν κατά καιρούς σε διάφορες χώρες και φέρονται με ονόματα εξαρτημένα από την χώρα στην οποία εφαρμόζονται.



























